mozaïek van apostelkinderen-selfies

Het Meldpunt

Vandaag is het externe meldpunt van het Apostolisch Genootschap geopend naar aanleiding van de psychische schade die velen meldden na het verschijnen van het boek Apostelkind.

En ook hier vind je er iets over:

https://www.apgen.nl/over-ons/reflectie-op-verleden/extern-meldpunt/

Via dit meldpunt kunnen oud-leden en leden die aantoonbaar schade hebben geleden door de handelwijze van het Apostolisch Genootschap een verzoek indienen om in aanmerking te komen voor psychische hulp of een financiële schadevergoeding.

We zijn benieuwd naar jullie eerste reacties.

Het forum van Samen Apostolisch kijkt al vanaf begin dit jaar kritisch mee, en vond er het volgende van:

http://samenapostolisch.nl/forum/viewtopic.php?p=4094#p4094

23 reacties op “Het Meldpunt

  1. Waarom vertrouw ik het totaal niet? Hoe is men bij die mevr. Bokhorst gekomen? Wie gaan de andere personen worden? Wordt alles écht serieus genomen. Ik hoop het maar geloof er geen snars van. Het AG is de afgelopen maanden al zo vaak door het ijs gezakt.

  2. Wat mij een hoofdbreken bezorgt is de definitie geestelijk lijden. Dat is een lange ingewikkelde zin. Ik citeer uit het reglement, overigens op de website ook te lezen onder het kopje samenvatting meldpuntregeling (let op het woordje “anders” dan):
    Onder geestelijk lijden wordt verstaan: het persoonlijk ondervinden van smart als gevolg van miskenning, beknelling en emotionele pijn vanwege de met name voor de eeuwwisseling heersende organisatiecultuur en/of daaruit voortvloeiend handelen van geestelijk verzorgers binnen het Apostolisch Genootschap, anders dan psychisch onbehagen en/of psychisch onwelbevinden.

    Dus smart, maar geen psychisch leed?
    Wat betekent dit?

    De rest laat ik nog even op me inwerken. In elk geval goed te weten dat het AG zich heeft aangesloten bij het meldpunt voor seksueel misbruik (SMPR) en dat dit in deze context, religieus, niet verjaart.

    1. Psychisch leed onderscheidt zich van psychisch onbehagen/psychisch onwelbevinden door smartelijke geestelijke beschadiging … zoiets

  3. Wat mij nog steeds een raadsel is, is dat “een plek geven” en “verwerking” vooral aan onze kant wordt gelegd. Op geen enkele manier lees en voel ik dat het Apgen verantwoordelijkheid neemt voor de misstanden en wandaden en dat ook veroordeelt.
    Het lijkt alsof we tot “collateral damage” zijn bestempeld.
    Het Apgen geeft me een klap in het gezicht en zegt vervolgens “och wat naar dat je er last van hebt, wil je er over praten?”
    Bizar, volledig onbetrouwbaar en incongruent, toen en nu nog steeds blijkt.

  4. Enkele jaren geleden ging ik naar Zeist, want er zit daar een ‘trauma-centrum’…

    Een gesprek gehad, het leek of ik werd begrepen, gewacht tot zomervakantie voorbij was, daarna kon ik er terecht …

    Ik blij, eindelijk kon ik gaan praten over mijn leven, dàcht ik en al die gedachten waren vergeefs, want ik kreeg één ‘test’, heel zakelijk om éénzaam in te vullen …

    Een koele uitleg, als voorbereiding erop en een week of wat later, nieuw gesprek over resultaten ervan, met conclusies …

    Het kwam er op neer, dat dit ‘centrum’ béter mijn zus, die alles ‘negeert’, zou kunnen behandelen of mijn broer, die alles ‘vergeet’, werd mij meegedeeld !

    Van mij vonden ze, dat ik er al zo goéd en zelfbewust mee bezig was om mijn achtergrond en problematiek te willen begrijpen, dus : mijn behandeling kon óók wel bij een psycholoog en ik werd doorverwezen naar een ‘psychologe’ en zij drukte mij in haar éigen programma !

    Bovendien, moest het dan in vijf sessies klaar en opgelost zijn, àlles waar ik ‘gek’ van kan worden en alle mishandelingen die in mijn leven zijn gebeurd in 60 jaar.

    Ik heb hierdoor : een éxtra trauma erbij en word nu juist nòg minder begrepen.

    Hulp ? Ik voel mij zèlf een psychiater …

  5. Wannéér de interpretátie van de inhoud van een ‘regeling’ alleen vóórbehouden is aan een ‘bestuur’/ om akkoord te zijn is : vóóraf al een onderwerpingsvalkuil inbegrepen mbt. wat die’besturenden’ ZELF verstandig en acceptabel vinden !

  6. Geen vertaaling in engels of duits voor niet nederlandse (ex) apostolischen op de meldpunt site. Ook verplicht registratie van persoonelijke details zoals address woonplaats enz can ontmoedigend zijn. Drie weken wachten voor confirmatie. Ik ben hier niet direct me betrokken maar did is niet erg beschikbaar. Buitenlandse ap genners zijn vergeten?

  7. Het doel van het meldpunt is “verbinding, begrip en verzoening”. Voor mij is dat precies wat niet centraal moet staan. De kern is voor mij erkenning. Zeg nou gewoon dat het ag een sekte was. Erken dat mensen daar ernstige schade door hebben opgelopen.

  8. Bij het gister gelanceerde meldpunt apgen vallen mij een aantal zaken op.

    Ten eerste is dat het doel van dit meldpunt. Zoals dat op de website bij uitgangspunten vermeld staat, is dat “het zoeken van verbinding, begrip en verzoening”.
    Op zijn minst bijzonder om de mensen die schade of leed hebben ondervonden op te roepen zich te melden en ze op zoek te laten gaan naar verbinding en verzoening met de veroorzaker van dat leed. Maar naast het feit dat mij dit niet erg aantrekkelijk lijkt voor de meeste mensen die ‘miskenning, beknelling en emotionele pijn’ hebben ervaren door het apgen, is dit doel ook totaal anders dan dat van de meeste andere meldpunten, waar slachtoffers hun verhaal doen en hulp geboden krijgen en de organisatie achter het meldpunt die hulp faciliteert, maar vooral luistert, leert en zichzelf verbetert om misstanden in de toekomst te voorkomen.

    Waarom er voor deze bijzondere doelstelling is gekozen, begrijp ik niet, maar wat mij daarbij als tweede wel meteen opvalt is dat deze doelstelling totaal niet weerspiegeld wordt in de rest op deze website. Waar de doelstelling de verbinding wil zoeken, is verder alles juridisch en zakelijk geformuleerd, lijkt alles al uitgedacht en dichtgetimmerd (tot en met de procedure bij overlijden van de melder tijdens de procedure) en is alles aan strikte voorwaarden verbonden. De regie ligt volledig bij het apgen, die al heeft vastgelegd met welke – bijna of totaal onmogelijk te verkrijgen – bewijslast je moet komen om in aanmerking te komen voor een schadevergoeding en wat wel en niet onder geestelijk lijden ‘mag’ worden gerekend. De site en de regeling zijn kil van toon, zo ongeveer alles wat je kunt bedenken staat erin – behalve begrip, verbinding en verzoening…

    En dat is nou precies wat mij het meest opvalt – het totale gebrek aan compassie voor iedereen die deze miskenning, beknelling en emotionele pijn heeft ervaren tijdens (én door, die stond er per ongeluk ook even niet bij…) het lidmaatschap van het apgen .

    1. Precies. Ik moet er niet aan denken ooit in ‘verbinding’ met ze te komen. Ben er inmiddels bijna 35 jaar geleden uit ontsnapt en droom er nog regelmatig naar over en kan bijvoorbeeld niet naar het Oostenrijkse volkslied luisteren zonder misselijk te worden. En hoe willen ze dat je aantoont wat het met je leven heeft gedaan? Ik heb me geschaamd dat ik bij een sekte ben opgegroeid, me schuldig t.o.v. Mijn ouders gevoeld en kan me er niet toe zetten om het boek van Renske te lezen. Ik was al helemaal van de leg door de podcast. Ik heb keuzes in mijn leven gemaakt die ik nooit zou hebben gemaakt als ik me veilig zou hebben gevoeld of zelfvertrouwen had gehad. Ik keek altijd om me heen of niemand me zag als ik het gebouw binnen moest of uitkwam. Ik kan lang doorgaan. Maar kan ik dit allemaal aantonen? Belachelijk!

  9. Het komt zo kil en koel over en zo tot in de puntjes uitgevogeld zodat het Apostolisch genootschap vrijuit kan blijven gaan. Helemaal niet warmhartig naar haar oud leden die beschadigd zijn door hun toedoen. Teleurstellend.

  10. Nu vraag ik me af, wat er geschiedt met diegenen, die met hart en ziel, nú al tot het ‘meldpunt mèt magere hein’ zullen toetreden, in een zó wurgend contakt ?

  11. Om te kunnen relativeren en nuanceren is het nodig om te weten, hoe of àndere meldpunten te werk gaan [in Nederland en in de hele Wereld met ‘mens + recht’ omgaan] + of dit dan óók humanistisch is georganiseerd, of juist laagdrempelig.

  12. Bij het woord ‘smart’ werd ik niet lekker. Van Dale vertaald het als ‘diep verdriet’.. dat heb je om je kat! Of je oma in het beste geval. Bizar dat dit nog bestaat, ze hebben vele families en individuele levens kapot gemaakt, inclusief de mijne. Moet ik daarom aangeven dat ik excuses wil? Wat moet ik met excuses? Of “het zoeken van verbinding, begrip en verzoening”, ongelofelijk, ze geloven er nog steeds in. De avond dat die herder voor me deur stond met de letterlijke dreiging; je confirmeert of je hoeft niet meer terug te komen had ik nooit verwacht van zo’n ‘fijne’ gemeenschap. Willen ze me nu naar een psycholoog hebben? Kak! Alsof ik daar niet ben geweest.

  13. Ik weiger : Om mij zómaar over te geven aan zo een willekeurig “Meldpunt”, wat limieten stelt en waar geen ‘IN’spraak is voor slachtoffers, bij de besluitvorming en de uitkomsten van “beoordelingen”.

    Ik wil juist kunnen óórdelen over de zo schadelijke handelswijzen van dat ‘mij’
    gééstelijk-ziek makende ‘genootschap’ !

    Ik stap niet op een waagschaal, die voor mij pijn+onveiligheid vertegenwóórdigt en een anticiperende angst belichaamd door herinneringen uit mijn verleden …

  14. Een flipperkast kan “model” staan, voor een meldpunt waarin je als ingeschoten balletje snel van het éne naar een ander type bespreekstation wordt gedirigeerd en daar heen en weer geschud voor wat scorepunten, waarna dat zo getriggerde balletje naar het àfvoergaatje onderaan het spel rolt, waar 2 bedienbare flippers zijn om het balletje ‘weer’ naar boven te schieten, als je erg handig bent en zo bij nog àndere bespreekstationnen komen kunt, want anders verlies je balpunten !

  15. Femke, heel herkenbaar. De beschadigingen
    trauma’s enz. zijn niet te meten.
    Het Ap.gen. heeft alles dichtgetimmerd, vinden ex-ag’ers alleen maar lastig.
    ap.g.moet het andersom bekijken, wij de volgelingen hebben hen ons vertrouwen gegeven en dat is schandelijk misbruikt.
    Als we niet uitkijken worden we weer beduveld,respectloos en ongeïnteresseerd
    behandeld.
    Als het ap.gen. écht beseft hoe fout ze waren, dan zouden ze het héél anders aanpakken.
    450 miljoen saldo van ap.gen. ze zouden zeker alle ex ag’ers een ruime vergoeding kunnen geven, zonder ze deze vernederingen
    te laten ondergaan. Mijn bloed kookt en mijn hart huilt.
    Tuurlijk willen ze weer vrolijk weer wat beginnen, daar moeten ex’en ze bij helpen.
    Om te beginnen zouden ze de professionele
    hulp (los van ag) kunnen vergoeden.
    Heb ik het nog niet eens over alle ellende en ziektes en ptss syndroom e.d. maar ze wíllen ons niet geloven. Als alles flopt bij ap.gen en de doorstart ook flopt, wat niet ondenkbaar is, want wie wil nu geregeld in t gebouw vaag
    geleuter aanhoren en wie kan tegenwoordig niet zijn eigen leven invulling geven ?
    Dan gaat die 450 miljoen naar de overheid.

    Diana.

  16. Als kind worstelde ik al op zeer jonge leeftijd met de vraag of ik nu werkelijk in een sekte opgroeide of niet.
    Natuurlijk kreeg ik in de Apostolische kring geen enkele bevestiging van mijn gelijk.
    Zelfs niet van sommige ex-leden!
    Ik vind het belangrijk dat de huidige jeugd die opgroeit in het apgen het recht heeft te vernemen dat er ook mensen zijn die er heel anders over denken.
    Ik schreef een brief aan de regering over het Apostolisch Genootschap.
    Het antwoord was werkelijk teleurstellend.
    Ik moest het maar doen met het boek van Renske Dorenspleet. Daar kwam het dus op neer.
    Soms is Godsdienstvrijheid dus zeer nadelig voor de jeugd.
    Ik wil daarom alle ex-leden van het Apostolisch Genootschap oproepen om ook een brief te schrijven aan de Minister President! Hoe meer des te krachtiger de boodschap dat er toezicht moet komen op welke religieuze bewegingen wel en welke niet getolereerd moeten worden in Nederland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *